Projekat Kulturološki identiteti u umetničkoj produkciji Akademije umetnosti Univerziteta u Novom Sadu arhiviranje i analitičko predstavljanje građe i tradicije. Započet je 2016 godine i svoje aktivnosti u istraživanju nastavlja konstantno proširujući bazu istaživanja na ovom sajtu.

Univerzitet u Novom Sadu - Akademija umetnosti

Sonja Jankov
Anualnost kao kulturno-politička nužnost

 

Odluku vlasti Beograda da se, povodom mera štednje, Oktobarski salon ubuduće održava svake druge godine, organizatori i kulturna javnost tumače kao njegovo gašenje. Slogan ovogodišnjeg, 55. po redu, Oktobarskog salona – Stvari koje nestaju – počinje da se odnosi na sam Salon, ali i šire na kulturu. Irina Subotić odluku o uštedi na kulturi i budućnosti manifestacije koja postoji preko pola veka vidi kao direktno uništavanje kulture[1] i ovakvo viđenje je od posebnog značaja ako se ima u vidu da je Salon osnovan kao jedna od umetničkih manifestacija kojom se obeležava dan oslobođenja Beograda u Drugom svetskom ratu. Prema Branislavu Dimitrijeviću, kustosu Salona, ista sudbina može zadesiti uskoro i BITEF i sve one kulturne manifestacije koje nisu ogledalo dve vladajuće ideologije u Srbiji – one koja umetnost i kulturu vidi isključivo kao pitanje nacionalnog identiteta, i neoliberalne ideologije koja ih vidi isključivo kao robu na tržištu.[2] Kako Oktobarski salon nije ni jedno ni drugo, sledi mu gašenje. Smanjenje sredstava za Oktobarski salon i, generalno, za kulturu, u direktnoj je vezi sa smanjenjem javnog budžeta, što je posledica smanjenja potrošnje koja, preko poreza na dodatnu vrednost, najvećim delom puni budžet. Mere štednje podrazumevaju otpuštanje radnika iz javnog sektora, smanjenje plata i penzija, kao i smanjenje subvencija javnim preduzećima koje bi moglo prouzrokovati povećanje komunalnih usluga. One takođe utiču i na plate radnika u privatnom sektoru, tako da se pritisak na domaćinstva neminovno povećava i potrošnja građana opada. Time se i ekonomski osnovi za produkciju kulture smanjuju,[3] dok se sredstva odvajaju za megalomanske projekte od kojih se očekuje da povećaju kapital u dugim rokovima.

Mia David-Zarić, direktorka Kulturnog centra Beograda i organizatorka Oktobarskog salona, smenjena je sa svojih pozicija upravo po donošenju odluke o promeni karaktera Salona od strane Skupštine grada koja se o promeni formata ove manifestacije nije konsultovala sa Odborom, formiranim od strane istog tela. Obaveze vršenja dužnosti direktora institucije kroz koju godišnje prođe preko milion evra predate su novom licu u roku od nepunih nedelju dana. Ovaj sled događaja Davidova vidi kao politički čin koji je posledica toga što je Salon tokom poslednje decenije postojanja primio međunarodni karakter, pevazilazeći lokalni i nacionalni.[4] Međunarodni karakter su i pre 2004. godine poprimili BITEF i BEMUS u drugim oblastima, što omogućava sufinansiranje manifestacije iz inostranih fondova, što je pogotovo slučaj sa Oktobarskim salonom. Sa druge strane, izložbe Oktobarskog salona su poslednjih godina bile prikazane i publici u Sen Etjenu, Istambulu, Berlinu i Njujorku, dok najdugoročniji aspekt manifestacije predstavlja formiranje kolekcija u poslednjih nekoliko godina koja sada sadrži preko osamdeset radova 53 domaća i inostrana umetnika. Kako su saloni u istoriji bili preteča formiranja Muzeja moderne i savremene umetnosti, ova kolekcija predstavlja značajan kulturološki potencijal, kao i materijalni i simbolički kapital.

Kulturni centar Beograda smatra da je ovakvo donošenje odluke o bijenalnom održavanju Oktobarskog salona „autokratsko ukidanje funkcionalnog prostora za savremenu vizuelnu umetnost i kritičko mišljenje“.[5] Upravo jedan od ovakvih prostora je projekat Razlike koji od svog osnivanja 2005. godine ima anualni karakter i spaja profesore Akademije umetnosti u Novom Sadu i studente diplomskih i postdiplomskih studija u kritičkom promišljanju socijalnih, ekonomskih, kulturnih i političkih vrednosti razlika.

Anualni ritam projekta pruža mogućnost učešća svim diplomcima, kao i ponovno učešće iz godine u godinu, ali prvenstveno održava kontinuitet u prisustvu mladih generacija umetnika na sceni i kritičkoj svesti. Kod velikog broja autora na ovogodišnjoj izložbi realizovanoj u okviru projekta, serijalnost i ritmičnost je osnovna likovna odrednica radova, čime se produbljuje i semantička vrednost kako samih radova, tako i manifestacija i projekata koji se održavaju iz godine u godinu. Serijalnost karakteriše radove Bojana Novakovića, Doris Milešević, Bojana Radenovića, Laure Limburger, Bosiljke Zirojević, Gorana Despotovskog, Ljubomira Vučinića, Nikole Macure, Dragutina Jegdića i Mladena Stojanovića, Aleksandre Ristić, Kosovske Simović, Aleksandre Dević i Nikole Radovića, Tamare Višković, Ekatarine Mitković i Ivane Lazić, Srđana Ilića, Danijele Tasić, Marijane Buljovčić, Stefana Stojanovića i Marije Sarvan, rad Etar Stanislava Drče, Aleksandra Ramadanovića i Miloša Čubrila, kao i radove Tamare Kokić, Vladimira Freliha i Dragana Matića, Jovane Končarević, Dubravke Lazić, Željka Mandića, Srđana Šarovića, Biljane Jevtić. Serijalnost je posebno izrazita u onim radovima koji su realizovani kao kompozicije od industrijski, serijski proizvedenih objekata poput plastičnih kanistera za benzin (Novaković), konzervi za hranu zapremine 400ml (Milešević), simulakruma hrane odštampanih na praznim tanjirima (Višković), ali i u digitalnoj animaciji komponovanoj od repetativnih elemenata (Dević i Radović).

Ponavljajući ritam elemenata i serijalnost u prezentovanim radovima ovih umetnika ne leži samo u nastojanju projekta da svim medijima omogući prezentancije u vidu prostornih instalacija, nego prvenstveno u nužnosti kontinuiteta da bi se stvorio zajednički korpus vrednosti za radove i stvaralaštvo svih umetnika koji su učestvovali. Među tim zajedničkim vrednostima koje su upravo kontinuitet i ponavljanje, svako odstupanje od postojećeg – vremenskog i prostornog – ritma se ističe kao drastična razlika, praktično kao prekid. Ponavljanje likovnog elementa deo je kompozicije instalacije Kristine Oparušić koja koristi kombinaciju videa i objekata svedenih na dve boje – belu i nijanse roze. Serijalnost u radu Srđana Đurića nije posledica brojnosti elemenata koje koristi, nego procesa konstrukcije celovitog prikaza unutrašnjosti instalacije medveda Flolentijna Hofmana, u kojoj je Đurić bio „zarobljen“ sat vremena dok tehničari nisu postavili instalaciju na potpornu konstrukciju. Hofmanov narandžasti medved sa cigaretom, visok 15 metara, bio je postavljen ispred Muzeja savremene umetnosti u okviru MAD festivala u Beogradu, a mnoštvo dokumentarnih fotografija Srđana Đurića stvara kolaž koji iznutra prikazuje konstrukciju u nastajanju iz mnogo uglova gledanja.

Specifičan ugao gledanja na video rad Andree Boroš omogućava zaseban black box koji je umetnica konstruisala kako bi omogućila posetiocima da legnu i opuste se dok gledaju video rad koji promiče iznad njih. Intimistički obojena je i instalacija Simona Hudolina, koja je zapravo zasebna izložba u izložbi u okviru cele postavke, postavljena u zasebnoj prostoriji. Koristeći objekte kao najčistije materijale u velikom broju postojećih medija, Hudolin kroz reference prema avangardi stvara minimalističku in situ instalaciju od fotografija, geometrijskih parčadi stiropora, belih najlon kesa na kojima je intervenisao grafitom izvlačeći paralelne linije i printova, u koju uvodi gledaoca. Konceptualna i minimalistička, u osnovi bela, je i instalacija Sanje Stvorcove koja koristi pravougaoni oblik bloka i ogledala, u kombinaciji sa krugom – emajliranim lavorom – da bi stvorila likovno pročišćenu i simbolički snažnu sliku. Instalacija Kristine Palanjuk je u istoj meri likovno pročišćena, spajajući stihove Vladislava Petkovića

Disa ispisane na zastoru kod zaglavlja praznog dečjeg krevetića i asocijacijama koje pesma o izgnanstvu može imati sa društvom u kojem je emigracija svakodnevno u porastu.

Na instalacije se fokusiraju i Milan Perišić, Marija Jevtić, Sanja Janković, Dragan Jankov i Lidija Marinkov Pavlović, dok je rad Stanimira Miličića možda najbliži skulpturi na ovogodišnjem projektu. Video-instalacijama se okreću Jelena Rezač, Irena Kovač, Nikola Nikolić, Dragana Rađenović i Darko Aćimović, a fotografija je kao medij bila zastupljena kroz radove Jadranke Orelj, Predraga Uzelca, Andree Mernjik i Kosovke Simonović. Digitalne grafike su izložili  Milica Denković, Marija Cvetković, Igor Lukić, Vladimir Stašuk, Biljana Jevtić (grafičke komunikacije i dizajn), Danica Jevđović i Katarina Tranavčević.

Ove godine su kao i prethodnih, u okviru projekta prezentovani i radovi u domenu performansa, kao i rad studenata sa muzičkog Odseka akademije umetnosti, dok u konstelaciji skorašnjih događaja upečatljivu poruku nosi instalacija Sonje Jo, „Hvala što ste dali šansu umetničkom delu“ čiji najveći deo čini crna zavesa koja omeđuje prostor dovoljan za jednog čoveka koji nepomično stoji. Taj omeđeni, skučeni, zatamnjeni prostor govori o smanjenju horizonta kulturne produkcije i kapaciteta koji je ostao umetnicima na raspolaganju, ali još upečatljivije svedoči o visokoj (samo)svesti mladih umetnika o tom stanju u kojem delaju.


 

[1] U: Zoran Glavonjić, „Đonom na kulturu: Populizmom protiv Oktobarskog salona“, 30.10.2014, <http://www.slobodnaevropa.org/content/djonom-na-kulturu-populizmom-protiv-oktobarskog-salona/26666578.html>, pristupljeno 02.11.2014.

[2] Isto.

[3] Za opširniju analizu, videti: Marko Miletić, „Stvari koje nestaju: plate, penzije i Salon“, Mašina: proizvodnja društvene kritike, 4.11.2014, <http://www.masina.rs/?p=558>, pristupljeno 4.11.2014.

[4] Videti: Mia David, „Stvari koje nestaju – ili zašto sam dala ostavku“, Danas, 30.10.2014, <http://www.danas.rs/danasrs/kultura/stvari_koje_nestaju__ili_zasto_sam_dala_ostavku.11.html?news_id=291676>, pristupljeno 02.11.2014.

[5] Saopštenje za javnost Kulturnog centra Beograda povodom Odluke o promeni statusa Oktobarskog salona, 28.10.2014,<http://www.kcb.org.rs/OProgramima/Oktobarskisalon/Oktobarskinajava/tabid/1093/AnnID/2947/language/sr-Latn-CS/Default.aspx>, pristupljeno 28.10.2014.

Svetlana Mladenov
PROJEKAT RAZLIKE - RETROSPEKTIVA

 

Projekat

Iniciranjem projekta RAZLIKE novosadska Akademija umetnosi je načinila još jedan iskorak ka slobodnijem i tolerantnijem odnosu prema dijalogu različitih medija i umetničkih disciplina, njihovom ukrštanju, preplitanju, suprotstavljanju... Poštujući tokove i atmosferu savremene umetničke scene u kojoj se umetnik nesputano kreće kroz polje umetnosti, istražujući granična područja umetničkih praksi i sama Akademija se tome priključila. Pored klasičnog nastavnog programa koji studenti moraju da savladaju, ovim projektom im je ponuđen otvoreniji pristup interdisciplinarnom razmišljanju i delovanju. I ne samo to. Akademija im je omogućila da istražuju i one oblasti koje nisu predmet izučavanja programom predviđenih nastavnih predmeta. Projekat RAZLIKE u početku se oslanjao isključivo na entuzijazam i vizionarstvo nekolicine profesora, da bi se iz godine u godinu širio i razvijao, privlačeći sve više studenata i profesora da mu se priključe.

Ravnopravni dijalog između profesora i studenata lišen klasičnog hijerarhijskog odnosa, njihov zajednički rad na projektu i tokom njegove realizacije iznedrio je još jedan kvalitet više u smislu tolerantnog odnosa prema razlikama i neopterećenosti autoritetima.

Projekat čini svojevrsnu laboratoriju u kojoj se slobodno eksperimentiše i istražuje. U njemu se promoviše pravo na razlike, na drugačiji splet referenci i toleriše mnoštvo suprotstavljenih strategija. I baš to podsticanje na eksperiment daje vitalističku snagu ovom projektu.

Kontekst

Umetnička scena Srbije više od dvadeset godina deluje iz pozicije marginalizovane društvene sfere, u kontekstu tranzicijom osiromašenog društva, uništene ekonomije i poremećenog sistema vrednosti, u kome su gotovo neizlečivom bolešću zahvaćene etičke i sve druge društvene norme udaljavajući nas od tolerantnog društva sazdanog na poštovanju ljudskih prava i sloboda. Nesigurnost i nestabilnost društva dovodi do snaženja osećanja straha od moguće nove represije i do stalne zebnje u iščekivanju sve gore pozicije umetnosti u okviru društva. Gašenje optimizma, sveopšta apatija i razočaranje dovelo je do toga da se postepeno redukuje umetnička produkcija, koja se sada svodi na projekte skromnijih dimenzija, u kojima se za realizaciju umetničkih dela koriste jeftini materijali, reproduktivne tehnike i dokumentarni artefakti. Takva vrsta produkcije pogodna je za javnu prezentaciju jer je njeno transportovanje i manipulisanje u različitim, često alternativnim prostorima jednostavnije i ne opterećuje previše budžet autora i organizatora. U ovako nesigurnom okruženju umetnost ne sme previše da rizikuje, te se često drži one proverene i sigurne varijante koja je vodi od ideje do realizacije. Izgubila se spontanost i potreba za eksperimentisanjem koje ne mora uvek rezultirati savršeno izvedenim krajnjim produktom, sve je manje radoznalosti i spremnosti na rizik. Potreba za eksperimentom koju svaka istinska umetnost nosi u sebi postala je, izgleda, isključivo privilegija najmlađe generacije umetnika. To je ono što pokreće umetničku scenu, što u nju unosi dozu aktivizma i vitalnosti i što je oslobađa različitih frustracija. Bez svih ovih elemenata postoji opasnost da scenom zavlada monotonija, rutina i osrednjost.

U tako rascepkanoj i utišanoj umetničkoj sceni Srbije, čiji je prostor u medijima vrlo skroman i svakim danom sve manji, medijski su najvidljiviji skandali podgrevani klanovskim podelama unutar istovetnog kulturnog prostora, netolerantna lobiranja, podmetanja i manipulacije, koje nas sve zajedno udaljavaju od istine. Svi ti raskoli unutar savremene umetničke scene Srbije vode ka poništavanju ostvarenih rezultata zarad ličnih interesa. Oni uvode bespoštednu borbu oko prava na sopstveno pisanje istorije, njenu procenu i revalorizaciju. Vladajućoj političkoj strukturi to pogoduje i „opravdava” njihov ignorantski stav prema umetničkim ličnostima, ključnim događajima i pojavama, vitalističkim umetničkim projektima, internacionalnim manifestacijama, festivalima i sl. Brisanje poznatih činjenica i manipulacija njima dovelo je do toga da savremena umetnička scena deluje gotovo neozbiljno, lažno, prevrtljivo, intrigantski, gde je svako svakome neprijatelj, gde niko nikome ne veruje, gde se laži mešaju sa istinom, gde se utvrđene činjenice relativizuju, čime se stvara haotična slika stvarnog stanja unutar umetničkog prostora. Da li je baš sve to spontano ili je haos u kome se ne-vrednosti proglašavaju vrednostima − dirigovani haos? Sužen je prostor za one malobrojne aktere − umetnike, teoretičare i menadžere, kojima je istinsko istraživanje, vrednovanje, promocija i afirmacija vrednih dostignuća i ostvarenja savremene umetničke prakse važnija od medijske manipulacije.

U takvoj negativnoj atmosferi i netolerantnom i nefleksibilnom društvenom okruženju stasava nova generacija umetnika školujući se na fakultetima umetnosti u Srbiji, pa i na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Kada se školska vrata za njima zatvore, očekuje ih trnoviti put samodisciplinovanja i teških ličnih odluka, dodatno opterećen neorganizovanim umetničkim sistemom i nedefinisanom i nestabilnom kulturnom politikom koja im ne nudi mnoštvo mogućnosti. Nažalost, osvajanje prostora za sebe i svoju umetnost ne zavisi samo od njihove spretnosti, inventivnosti, komunikativnosti i novih ideja, već i od mnogih drugih, neumetničkih činilaca, koji ih guraju na marginu društva i u bespoštednu borbu za golu egzistenciju, uz veoma malo mogućnosti za afirmaciju sopstvenog rada.

Zbog toga projekti poput ovog, pod nazivom RAZLIKE, predstavljaju dragocene oaze u kojima se ukrštaju različite ideje i promišljanja i koje pružaju podsticaj generaciji mladih umetnika da još snažnije razvijaju svoju otvorenost prema eksperimentu i interdisciplinarnim istraživanjima.

Uz podršku ovog fleksibilnog projekta, možda će baš generacije mladih umetnika koje su kroz njega prošle biti te koje će smelije i upornije voditi bitku za uspostavljanje pravičnijeg vrednosnog sistema unutar umetničke scene Vojvodine i Srbije.

Produkcija

Na izložbi u Muzeju savremene umetnosti Vojvodine vodio se vrlo konstruktivan i dinamičan dijalog između različiih plastičkih koncepata, akcija i performansa učesnika projekta. U projektu su učestvovali: Davor Gromilović, Bojana Radenović, Kristina Oparušić, Aleksandra Obradović, Dejan Jankov, Zoran Bulatović, Petar Perić, Dušan Perić, Darko Đorđević, Ljubica Stojanović, Stanislav Drča, Zoran Radulović, Đorđe Ilić, Igor Matić, Bojana Knežević, Nikolina Medić, Mia Ćuk, Mladen Vračarić, Luna Jovanović, Sonja Radaković, Nina Komel, Dušan Brković, Srđan Đurić, Slobodan Stošić, Slađana Đukanović, Sonja Paunović, muzički performans REALISTIC MOMENT MOVEMENT. Savremenici doba u kome komunikacija postaje suštinska vrednost umetnosti vešto premeštaju informacije iz jednog medija u drugi, dopuštajući im da se preklapaju, ali da se nikad u potpunosti ne poklope. Istovremeno delovanje različitih diskursa dematerijalizuje svaku tradicionalnu estetsku kategoriju. Umetnička produkcija često se kreće u polju interaktivnosti, multimedijalnosti, novih tehnologija i komunikativnosti. Najčešće se manifestuje kroz instalacije: prostorne, multimedijalne, video, foto, in situ… Instalacijama se gradi privremeni prostor u kome se kreće ne samo umetnik, već i publika, te tako instalacije postaju mesto susretanja, ali ne statično i stabilno, već dinamično i nepostojano, što pruža mogućnost njihove demontaže i ponovne montaže, arhiviranja i ponovnog rehabilitovanja. Instalacije grade aktivan prostor u kome se odvijaju različiti dijalozi. Akile Bonito Oliva o tome kaže: „Šta je instalacija, ako ne sposobnost i domišljatost umetnosti da prebrodi ovo doba dematerijalizacije koje dominira telematikom? Zato (video-) instalacija postaje kuća umetnosti.” I dodaje: „Zato instalacija postaje prostor za iskupljenje, dokaz da se još može izvoditi projektni koncept. Međutim, reč je o dopadljivom projektu kao simptomu duhovne otpornosti, o konstruktivnoj sposobnosti jezika da se organizuje na osetljiv i neautoritaran način.”[1]

Pored instalacija koje su bile najbrojnije, postavku u Muzeju činili su još objekti, slike, fotografije, dokumentarni filmovi, video-radovi, performansi.

Izložba predstavlja svojevrsnu retrospektivu, tj desetogodišnji presek događanja, akcija i eksperimenata nastalih u okviru projekta RAZLIKE. Kontinuiranost ovog projekta kao i veliko interesovanje studenata, mladih umetnika i profesora za učešće u njemu, potvrđuje njegovu trajnu aktuelnost i njegovu potrebu za uspostavljanjem „slobodnog prostora”/ ”velike laboratorije” za eksperiment, otvorene dijaloge, kretanja kroz različita polja umetnosti, sučeljavanja, toleranciju i poštovanje razlika. Svoja lična istraživanja umetnici su kroz ovaj projekat realizovali korišćenjem različitih materijala i tehnika. Najčešće su to bili takozvani „jeftini materijali”: papir, karton, tkanina, džak, drveni opiljci, kanap i sl. Novonastali umetnički koncepti bliski su „siromašnoj umetnosti”, tj italijanskom pokretu „arte povera”. Bez obzira na vremensku distancu, odjeci ovog italijanskog i internacionalnog pokreta i danas se ne tako retko mogu sresti u tranzicionim društvima, osiromašenim dugotrajnom krizom, kao i u kriznim i ratnim žarištima pojedinih bliskih ili udaljenih regiona sveta.

Umetnici su često u svoje instalacije uvodili gotove predmete (ready made), predmete iz prirode ili industrijske proizvode, elemente iz ličnog okruženja, iz svakodnevnog intimnog inventara. Njihov diskurs je u domenu intimnog/javnog, subjektivnog/objektivnog, u preispitivanju tema kao što su identitet, politički angažman, nomadizam, ekologija, uloga umetnosti u današnjem društvu kao i uloga i značaj muzeja u njemu, zlostavljanje, različite vrste zločina i terorizma, samopovređivanje, uloga porodice, obrazovanja, potrošačkog društva i sl.

Često se u službu konceptualnog promišljanja stavlja sopstveno telo, bilo da se ono koristi u performansu, videu ili fotografiji. Vodeći dijalog sa poznatim scenama iz istorije umetnosti (Mikelanđelov Dodir, Leonardova Mona Liza…), autori ih stavljaju u drugačiji kontekst preispitujući njihova nova značenja. Interesovanja umetnika ponekad su u oblasti stripa, popularne kulture, ulične umetnosti, dizajna i reklama. Pojedine autore privlače eksperimenti sa svetlom i zvukom, te je tokom ovih deset godina u projektu RAZLIKE realizovano više svetlosnih i zvučnih instalacija.

Skoro da nema oblasti i teme koje se učesnici projekta RAZLIKE tokom proteklih deset godina nisu dotakli. Neke teme su obrađivane sa više energije i spontanosti, dok su neke tek nagoveštene. Dragocene su brojne različite ideje promovisane u okviru ovog projekta. Neke od njih nikada neće biti u potpunosti realizovane. Neke to možda i ne treba da budu, jer je za njih sam postupak, način rada i tok istraživanja važniji od krajnjeg rezultata.

Koncept je osnova za gradnju umetničkog diskursa i na njemu najčešće počiva umetnička produkcija projekta RAZLIKE. Njegova različitost i raznovrsnost, težnja ka iskliznuću, neposlušnosti i spontanosti donosi bogatstvo istovremenog zvučanja različitih glasova, što ovaj projekat čini jedinstvenim na umetničkoj sceni Srbije.


 

[1]Akile Bonito Oliva, Đulio Karlo Argan, Moderna umetnost 1770-1970-2000, Clio, Beograd, 2006, str. 50

+

2014

RAZLIKE

KULTUROLOŠKI IDENTITETI U UMETNIČKOJ PRODUKCIJI AKADEMIJE UMETNOSTI UNIVERZITETA U NOVOM SADU


Datum unosa građe: 23.08.2016.
Ime i prezime člana tima: Goran Despotovski


2014

Podaci o umetničkoj produkciji

Naslov umetničke produkcije: Razlike
Datum i vreme umetničke produkcije: 20-27.06.2014. / 22:00h
Mesto umetničke produkcije: Studentski kulturni centar Novi Sad, Fabrika
Učesnici: Bojan Novaković, Doris Milešević, Bojana Radenović, Dejan Jankov, Stanimir Miličić, Laura Limburger, Bosiljka Zirojević, Goran Despotovski, Kristina Palanjuk, Kristina Oparušić, Milica Denković, Ljubomir Vučinić, Lidija Marinkov Pavlović, Marija Cvetković, Nikola Macura, Marija Jevtić, Dragutin Jegdić, Mladen Stojanović, Sonja Jo, Aleksandra Ristić, Vladimir Stašuk, Dubravka Lazić, Danica Jevđović, Katarina Tranavčević, Kosovka Simović, Aleksandra Dević, Nikola Radović, Irena Kovač, Jelena Rezač, Tamara Višković, Nikola Nikolić, Dragana Rađenović, Tamara Dragan, Sanja Stvorcova, Srdjan Ilić, Ekatarina Mitković, Ivana Lazić, Danijela Tasić, Stefan Stojanović, Marija Sarvan, Igor Lukić, Simon Hudolin, Marijana Buljovčić, Jadranka Orelj, Predrag Uzelac, Stanislav Drča, Aleksandar Ramadanović, Miloš Čubrilo, Andrea Mernjik, Sanja Janković, Andrea Boroš, Milan Perišić, Tamara Kokić, Srđan Šarović, Jovana Končarević, Darko Aćimović, Željko Mandić, Srđan Đurić, Biljana Jevtić, Vladimir Frelih, Dragan Matić. Muzika: Svašta - Aleksandar Stojšin, Dejan Subotić, Miroslav Pestelek, Nebojša Ćirić, Darko Aćimović. REALISTIC MOMENT MOVEMENT - Radmila Stanišić, Nikola Pavlović, Stojan Grubić, Nemanja Savić, Jovan Obradović, Milan Basarić, Marijan Stančić, Aleksandar Stojanović, Vlastimir Stojilković, Stanimir Miličić, Predrag Okiljević, Đorđe Obradović.
Saradnici: Muzej savremene umetnosti Vojvodine, Novi Sad
Studentski kulturni centar Novi Sad
Projekat podržao: Grad Novi Sad, Gradska uprava za kulturu, Pokrajinski sekretarijat za sport i omladinu


Opis umetničke produkcije

Na projektu Razlike 2014 godine u smislu produkcije nastao je veliki broj autorskih radova koje čine fotografije, digitalni radovi, instalacije, objekti, video radovi, performansi, akcije, muzička izvođenja. Na projektu je učestvovalo 78 učesnika od koji je 50 studenta 13 profesora, uključeno je i 1 gostujući učesnik sa Akademije umetnosti u Osijeku, ostali gostujući učesnici 15. Utvrđeno je da je značajno porastao kvalitet i produkcija radova i zainteresovanost kako učesnika tako i javnosti. Po nekim podacima u istraživanju ovaj projekat je posetilo preko 1500 ljudi. Projekat je realizovan u suorganizaciji sa Studentskim kulturnim centrom Novi Sad. Projekat su podržali gradska uprava za kulturu Novi Sad i Pokrajinski sekretarijat za sport i omladinu. Projekat je tehnički pomogao Muzej savremene umetnosti Novi Sad. U projektu Razlike 2014 dominiraju radovi u kojima su korišćeni prirodni materijali i gde je čovek postavljen kao humano biće.


Popis učesnika i radova

Bojan Novaković, Oko 2 barela, instalacija
Doris Milešević, Collective Diet, instalacija
Bojana Radenović, Husbands, vez na plastičnoj foliji
Dejan Jankov, Fukushima Spring, instalacija
Stanimir Miličić, ATTEMPT 1, instrument
Laura Limburger, Lični dualizam, objekat
Bosiljka Zirojević, Meke forme, poliptih
Goran Despotovski, Submit, instalacija
Kristina Palanjuk, (Preuzeto iz pesme “Voleo sam više neću”, Vladislav Petković Dis), instalacija
Kristina Oparušić, Wash your hands, video instalacija
Milica Denković, Imaginarno mesto, fotografija-print
Ljubomir Vučinić, Bette r vibrations Ljubomir NeuSadz D P PRODUCTION
Ljubomir Vučinić u saradnji sa Nenadom Ilićem, print
Lidija Marinkov Pavlović, Missing Matter, print-instalacija
Marija Cvetković, 0103989786060, print
Nikola Macura, Šuma blista, instalacija
Marija Jevtić, Dom, instalacija
Dragutin Jegdić, Mladen Stojanović, Losing virginity on village, instalacija
Sonja Jo, Hvala što ste dali šansu umetničkom delu, instalacija
Aleksandra Ristić, A price to pay, instalacija
Vladimir Stašuk, Noćna mora, instalacija
Dubravka Lazić, Razvijanje, fotografija
Danica Jevđović, Katarina Tranavčević, Ban-raid, print
Kosovka Simović, Skeni(g)ranje, print
Aleksandra Dević, Nikola Radović, Rising star, video
Irena Kovač, Šleket, video instalacija
Jelena Rezač, Overgrown, video instalacija
Tamara Višković, Umetnost ili život, instalacija
Nikola Nikolić, Culture is not your friend, interaktivna video instalacija
Dragana Rađenović, Pobediti sebe, video instalacija
Tamara Dragan, Špijun, instalacija
Sanja Stvorcova, Rastojanje vreme pamti, vratiće nam se isti san..., instalacija
Srđan Ilić, O kosi III, instalacija
Ekatarina Mitković, Ivana Lazić, Prvi projekat, instalacija
Danijela Tasić, Potrošačko društvo, print
Stefan Stojanović, Marija Sarvan, BAZ 159, instalacija
Igor Lukić, Digital decomposing, print
Simon Hudolin, ČLOVEŠKA RIBICA V SOLATI: NE MOŽE SLONČE U LONČE, instalacija
Marijana Buljovčić, Shakiness, lightbox
Jadranka Orelj, Ožiljak, fotografija
Predrag Uzelac, Dan kada su širili zenice, fotografija
Stanislav Drča, Aleksandar Ramadanović
Miloš Čubrilo, Etar, interaktivna instalacija
Andrea Mernjik, Nature’s Reflection, print
Tamara Kokić, REKLAMACIJA, instalacija
Andrea Boroš, Dream In The Abyss, Interaktivna instalacija, Tehnička podrška: Miloš Čubrilo, Budimir Živković,
Aleksandar RamadanovićSanja Janković
Sanja Janković, Les Apôtres/Apostoli, Print na platnu
Vladimir Frelih, Dragan Matić, Razlike, fotografija
Srđan Šarović, Ašovo zamorče (paradigma), print
Jovana Končarević, Drugačiji, print
Darko Aćimović, PROJECT ORS, slajd projekcija
Željko Mandić, Bez naziva, fotografija
Srđan Đurić, Inside Hofmanns bear, print
Biljana Jevtić, moza(i)k muzike, foto instalacija, Varijacije na fonemu T, poliptih, print
Milan Perišić, Introspectrum, instalacija

Muzika Svašta: Aleksandar Stojšin, Dejan Subotić, Miroslav Pestelek, Nebojša Ćirić, Darko Aćimović

Muzika REALISTIC MOMENT MOVEMENT: Radmila Stanišić, Nikola Pavlović, Stojan Grubić, Nemanja Savić, Jovan Obradović, Milan Basarić, Marijan Stančić, Aleksandar Stojanović, Vlastimir Stojilković, Stanimir Miličić, Predrag Okiljević, Đorđe Obradović

Tekst: Anualnost kao kulturno-politicka nuznost - Sonja Jankov - Razlike 2014


Prilozi

Napomena:

Bazu foto dokumentacije čine 286 fotografija, 6video radava učesnika...

Podaci o umetničkoj produkciji

Naslov umetničke produkcije: Razlike -
RETROSPEKTIVA

Datum i vreme umetničke produkcije: 19-27.06.2014. / 20:00h
Mesto umetničke produkcije: Savremena galerija Zrenjanin
Učesnici: Davor Gromilović, Bojana Radenović, Kristina Oparušić, Aleksandra Obradović, Dejan Jankov, Zoran Bulatović, Petar Perić, Dušan Perić, Darko Đorđević, Ljubica Stojanović, Stanislav Drča, Zoran Radulović, Đorđe Ilić, Igor Matić, Bojana Knežević, Nikolina Medić, Mia Ćuk, Mladen Vračarić, Luna Jovanović, Sonja Radaković, Nina Komel, Dušan Brković, Srđan Đurić, Slobodan Stošić, Slađana Đukanović, Sonja Paunović. Muzika: REALISTIC MOMENT MOVEMENT, Radmila Stanišić, Nikola Pavlović, Stojan Grubić, Nemanja Savić, Jovan, Obradović, Milan Basarić, Marijan Stančić, Aleksandar Stojanović, Vlastimir Stojilković, Stanimir Miličić.
Saradnici: Muzej savremene umetnosti Vojvodine, Novi Sad
Projekat podržao: Grad Novi Sad, Gradska uprava za kulturu, Pokrajinski sekretarijat za sport i omladinu


Opis umetničke produkcije

Na projektu Razlike (retrospektiva) 2014 godine prikazan je izbor radova učesnika projekta Razlike od 2005 do 2013 godine. Na projektu su prikazani radovi studenata i bivših studenata, učesnika prethodnih godina. Broj učesnika 36 od koji je 26 studenta i ostalih gostujući učesnica 10 u okviru muzičkog performansa. Tekst u katalogu Retrospektiva Projekta Razlike je pisala Svetlana Mladenov istoričarka umetnosti, kustos MSUV. Projekat je realizovan u suorganizaciji sa Muzejom savremene umetnosti Vojvodine.


Popis učesnika i radova

Davor Gromilović, Kristalizacija, slike
Bojana Radenović, Kikiriki istine, instalacija
Kristina Oparušić, Muvol, instalacija
Aleksandra Obradović, Mutanti, instalacija
Dejan Jankov, Nadzorni organ, instalacija
Zoran Bulatović, Sećanje, instalacija
Petar Perić, Dušan Perić, Laži me još malo, instalacija
Darko Đorđević, Čist ton, instalacija
Ljubica Stojanović, Mystic bugs, zastave, print
Stanislav Drča, Zoran Radulović, Bitka za Kosovo, performans/interaktivna instalacija
Đorđe Ilić, Pethiljadadevetstopedesetdva + 2, print
Igor Matić, 01001111, video-instalacija
Bojana Knežević, Savršeni muškarac, Dokumentarni film/video instalacija
Nikolina Medić, Nikolina, print
Mia Ćuk, Dijalog maski, print
Mladen Vračarić, Bambike, instalacija
Luna Jovanović, In Every Dream Home a Heartache, print
Sonja Radaković, Sonja za MSUV, akcija-performans
Nina Komel, Dušan Brković, Uslovna sloboda (Ja sam kao SLOBODAN), instalacija
Srđan Đurić, Svečanost neobičnog, fotografija-print
Slobodan Stošić, Zastave, instalacija
Slađana Đukanović, Disjunction, instalacija
Sonja Paunović, Elemental, instalacija

REALISTIC MOMENT MOVEMENT: Radmila Stanišić, Nikola Pavlović, Stojan Grubić, Nemanja Savić, Jovan Obradović, Milan Basarić, Marijan Stančić, Aleksandar Stojanović, Vlastimir Stojilković, Stanimir Miličić

Tekst: Projekat Razlike - Retrospektiva 2014 - Svetlana Mladenov


Prilozi

Napomena:

Bazu foto dokumentacije čine 120 fotografija, 1 video zapis sa otvaranja...

Preuzimanje objedinjenog materijala istraživanja na podprojektu Razlike

Preuzimanje materijala Projekat Razlike

KULTUROLOŠKI IDENTITETI U UMETNIČKOJ PRODUKCIJI AKADEMIJE UMETNOSTI UNIVERZITETA U NOVOM SADU

TOP